Wie valt onder de Cyberbeveiligingswet?
Sector, activiteiten, omvang en uitzonderingen: zo bereidt u een beoordeling met de officiële hulpmiddelen voor.
Welke kennis en besluiten de Cbw van betrokken bestuurders vraagt, en hoe u training en bestuurlijke opvolging uit elkaar houdt.
Laatst bijgewerkt:
De Cyberbeveiligingswet (Cbw), de Nederlandse uitwerking van NIS2, verbindt de bestuursrol aan het goedkeuren van maatregelen en toezicht op de uitvoering. Artikel 24 gaat over kennis, vaardigheden, actualisatie en training. Een deelnamecertificaat is geen verklaring van naleving door de organisatie. [1][4]
Een verstoring van een netwerk kan gevolgen hebben voor leveringen, zorg, administratie of andere dienstverlening. De betekenis daarvan is niet uitsluitend technisch. Er moeten keuzes worden gemaakt over risico’s, beschikbare middelen en herstel. De Cyberbeveiligingswet brengt die verbinding met de bestuurlijke verantwoordelijkheid expliciet in beeld. Het NCSC beschrijft dat het bestuur de maatregelen goedkeurt en toezicht houdt op de uitvoering. [1]
Dit artikel helpt u de belangrijkste bestuurlijke vragen te ordenen. Het bepaalt niet of uw organisatie onder de wet valt. Daarvoor zijn de activiteiten, omvang en wettelijke uitzonderingen van belang. Begin bij de officiële toelichting van het NCSC en de NIS2-Zelfevaluatie. De Cbw geldt volgens het NCSC sinds 15 augustus 2026. [2][3][1]
Artikel 24 verbindt de rol van het bestuur aan kennis en vaardigheden. Voor de betrokken bestuursleden gaat het om het kunnen identificeren van risico’s voor netwerk- en informatiesystemen, het beoordelen van maatregelen en het beoordelen van de gevolgen voor diensten. Daarnaast bevat het artikel bepalingen over het actueel houden van die kennis en over deelname aan training. Raadpleeg voor een concrete beoordeling de geldende wettekst. [4]
Het Cyberbeveiligingsbesluit werkt dit uit. Artikelen 20 en 21 behandelen het doel en de inhoud van de training. Artikel 22 noemt gegevens die het deelnamecertificaat moet bevatten, waaronder de deelnemer, de trainingsdata, behandelde onderwerpen en aanbieder. De toelichting benadrukt de strategische beoordeling door bestuurders; zij hoeven daarvoor geen technisch specialist te worden. [5]
Een belangrijk onderscheid is dat een deelnamecertificaat geen verklaring van naleving door de organisatie is. De daadwerkelijke maatregelen, besluiten en opvolging blijven een afzonderlijk onderwerp. Deze website claimt niet dat de opleidingsrichting in het aanbod de wettelijke training of het certificaat van artikel 24 Cbw verzorgt.
Een bestuurder hoeft geen logbestanden te analyseren om nuttige vragen te stellen. Het helpt wanneer een risico wordt uitgelegd in termen van dienstverlening en mogelijke gevolgen. Vraag welk proces uitvalt, welke groepen daarvan afhankelijk zijn en hoe lang de organisatie de uitval kan opvangen. Vraag vervolgens welke aannames aan het voorstel ten grondslag liggen.
Neem als oefensituatie een herstelvoorziening die alleen jaarlijks op papier wordt besproken. De relevante vraag is dan niet alleen of er een back-up bestaat. Het bestuur wil kunnen begrijpen wat een hersteltest heeft aangetoond, welke onderdelen buiten de test vielen en wie een geconstateerd probleem oplost. Zo wordt een technisch onderwerp een bespreekbare keuze over continuïteit.
Laat rapportages onderscheid maken tussen een vastgesteld beleid, een uitgevoerde maatregel en een aantoonbaar geteste werking. Deze driedeling is een praktische leeswijze, geen aparte juridische norm. Zij helpt voorkomen dat een groen vakje meerdere betekenissen krijgt. Een afgeronde bestelling van een beveiligingsdienst is bijvoorbeeld nog geen bewijs dat de dienst goed is ingericht.
De CISO kan risico’s en maatregelen inhoudelijk voorbereiden. Compliance of juridische ondersteuning kan helpen met de uitleg van wettelijke regels. De proceseigenaar kan beoordelen wat uitval voor de dagelijkse dienstverlening betekent. Het bestuur gebruikt die informatie voor de eigen besluitvorming. Deze rollen kunnen in kleine organisaties worden gecombineerd, zolang duidelijk blijft wie welke beslissing neemt.
Leg bij een besluit vast welk voorstel is besproken, welke alternatieven er waren en welke vervolgstap is afgesproken. Dat hoeft geen omvangrijk verslag te worden. Het moet wel voldoende context bewaren om later te begrijpen waarom een risico anders is behandeld dan oorspronkelijk voorgesteld. De zorgplicht en bestuursrol staan in de wet; deze manier van verslaglegging is een praktische suggestie. [4][6]
Bij leveranciers is dezelfde helderheid nodig. Uitbesteden verandert wie een taak uitvoert, maar neemt de behoefte aan inzicht in afhankelijkheden niet weg. Vraag welke dienstverlening onder een contract valt en hoe de organisatie informatie krijgt bij verstoringen. Bekijk ook welke vragen niet met het contract zijn beantwoord.
Begin een opleidingsvraag met de besluiten die bestuursleden daadwerkelijk moeten kunnen nemen. Een programma met veel technische termen kan indrukwekkend lijken, terwijl er weinig tijd overblijft voor het afwegen van risico’s. Vraag daarom naar de relatie tussen leerdoelen, onderwerpen en oefenvormen. Vergelijk een voorgesteld programma met de toepasselijke wettelijke bepalingen, samen met een deskundige. [5]
Een bruikbare casus bevat onvolledige informatie, een tijdsdruk en verschillende handelingsopties. Deelnemers kunnen dan bespreken welke aanvullende informatie zij nodig hebben en wie die kan leveren. Dat is een andere oefening dan het reproduceren van definities. Het maakt ook zichtbaar waar bestuur en specialisten verschillende verwachtingen hebben.
Vraag vooraf wat een aanbieder wel en niet bevestigt. Een beschrijving van onderwerpen, aanwezigheid en datum is iets anders dan een garantie van juridische geschiktheid. Gebruik een marketingterm niet als vervanging voor beoordeling van het programma. Er bestaat geen basis om op grond van alleen deze website te concluderen dat een cursus aan alle wettelijke eisen voldoet.
Een eenmalige training kan een vertrekpunt zijn. Nieuwe dreigingen, veranderde dienstverlening of een overname kunnen aanleiding zijn om kennis opnieuw te bespreken. Artikel 24 maakt het actueel houden van kennis herkenbaar als afzonderlijk aandachtspunt. De toelichting bij het besluit maakt ook onderscheid tussen het trainingscertificaat en het aantonen van actualisatie. [4][5]
Plan daarom momenten waarop bestuurders een belangrijke wijziging of een les uit een incident bespreken. Noteer de aanleiding, de besproken inhoud en de afgesproken opvolging. HR of L&D kan helpen met de organisatie en registratie. De inhoudelijke eigenaar moet kunnen uitleggen waarom het onderwerp relevant is voor de bestuurlijke rol.
Maak eerst een korte inventaris: welke bestuursrollen zijn betrokken, welke ervaring is aanwezig en welke risicobesluiten staan binnenkort op de agenda? Bespreek vervolgens welke kennisvragen niet uit de reguliere rapportage worden beantwoord. Zo krijgt een opleidingsplan een concrete aanleiding en blijft duidelijk welke onderwerpen verder onderzoek vragen.
Koppel na een oefening een verbeteractie aan een eigenaar. Misschien blijkt dat rapportages geen informatie over hersteltijden bevatten of dat een escalatiepad onduidelijk is. Die bevindingen vragen ook om aanpassing van processen. Extra opleiding alleen lost een ontbrekend mandaat of een onbruikbare procedure niet op.
De opleidingsrichting NIS2 voor bestuurders en management staat op In ontwikkeling. Er zijn geen bevestigde startdata of wettelijke certificeringsclaims. U kunt het aanbod bekijken of uw opleidingsvraag via contact bespreken.
Lees voor de samenhang het thema NIS2 en Cbw, de zorgplicht en de meldplicht. De quickscan helpt bij oriëntatie op leren en ontwikkelen. De uitslag verschijnt zonder e-mailadres en geeft geen compliance-score of juridisch oordeel.